.

سخن زیبای از علامه حسن زاده آملی درمورد رهبر انقلاب

mahdaviun313 — Sat, 21 Nov 2009 19:03:33 GMT

سخن زیبای از علامه حسن زاده آملی درمورد رهبر انقلاب و پرسش من از دفتر ایشان درمورد صحت یا عدم صحت آن:

سلام و درود بر شما

چند روزی است که عزیزان سوالی را پیرامون مطالبی مطرح می کنند که به حضرت علامه ابوالفضائل حسن حسن زاده آملی روحی فداه نسبت داده شده است و جویای صحت و سقم آن می باشند.

و اما پاسخ به سوال دوستان:

حضرت علامه حفظه الله در سال 1378 جمله ای با این مضمون در یکی از دیدارهای مردمی بیان فرمودند :

((گوشتان به سخنان رهبری باشد، که گوش ایشان به کلام امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف می باشد.))

اما عزیزانی این سخن را منسوب به روز شهادت امام صادق علیه السلام و یا تاریخ های دیگر امسال کرده اند. به اطلاع این عده از عزیزان می رسانیم که بیش از یک ماه است حضرتش به علت ضعف جسمانی و مشکلات خاص سن بالا در هیچ محفل عمومی ، حتی در روستای ایرا سخنرانی ایراد نکرده اند.

در پناه خداوند متعال باشید.

لطفا داغش کنید.

mahdaviun313 — Tue, 28 Aug 2007 21:26:06 GMT

پيك صباداردبه لب ازشوق د يداراين سخن

بادامبارك مقدمت ياسيدي يابن الحسن،يابن الحسن

نيمه شعبان زادروزمبشرعدالت ورستگاري مباركباد

بشکست اگر دل من

mahdaviun313 — Fri, 13 Jul 2007 15:26:18 GMT

بشکست اگر دل من

مردم اول روی زمین دراز کشیدند و بعد هم به سمت در هجوم بردند، من اسلحه‌ام را از ضامن خارج کرده بودم، تا برگشتم سمت جایگاه دیدم ــ بغضش را فرو می‌خورد ــ "آقا" از سمت چپ به پهلو افتاده‌اند روی زمین! داد زدم: حسین! "آقا"... تا برسم بالای سر "آقا" ...

نشست یادمان "6تیر" برگزار شد. به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی khamenei.ir، همزمان با بیست و ششمین سالگرد سوء قصد به حضرت‌ آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر فرزانه انقلاب، بعد از 25 سال، برای نخستین بار جمعی از محافظان و اعضای تیم پزشکی ایشان در سال 1360 با حضور در بیت معظم له، به بیان خاطرات و ناگفته‌هایی از حادثه تلخ ششم تیر 1360 پرداختند. در این مراسم که نزدیک به 4 ساعت به طول انجامید، آقایان خسروی وفا، حاجی‌باشی، جباری، جوادیان، پناهی و حیاتی از محافظان قدیمی رهبر انقلاب، به همراه 3 نفر از تیم پزشکی ایشان ــ دکتر میلانی، دکتر زرگر و دکتر منافی ــ به مرور خاطرات خود از ششم تیر 1360 پرداختند. آنچه می‌خوانید روایتی است کوتاه از این نشست.

- اصلا اون روز مسجد یه جور دیگه بود...

- راست می‌گه! مثل همیشه نبود، هفته‌ی قبل هم که برنامه لغو شد، اومده بودیم اما اینطوری نبود! توی حیاط یه جایی واسه ضبط صوت‌ها درست کرده بودیم.

- نماز ظهر که تموم شد، آقا رفتن پشت تریبون.

- سئوال‌ها هم خیلی تند و بعضا بی‌ربط بود...

- پرسیده بودن شما داماد وزیر گرفتی و فلان قدر مهر دخترت کردی.

- آقا اول کمی درباره شایعات علیه شهید مظلوم بهشتی صحبت کرد و بعد هم اشاره کرد که من اصلا دختر ندارم!

- من دیدم یه نفر با موهای وزوزی داره با یه ضبط صوت به سمت تریبون میاد.

- نه یه نفر نبود! ضبط رو دست به دست دادن تا کسی شک نکنه!

- منم فکر کردم ضبط بچه‌های خود مسجده؛ دیگه شک نکردم چرا این ضبط مثل بقیه توی حیاط نیست!

- ولی نفر آخر، از خودشون بود!

- آره! آره! چون دقیقا ضبط رو گذاشت رو به آقا و سمت چپ؛ درست مقابل قلب ایشون!

- من همینطوری رفتم به ضبط یه سری بزنم! کمی زیر و بمش را نگاه کردم و بعد ناخودآگاه جاشو عوض کردم، گذاشتم سمت راست، کنار میکروفن، کمی با فاصله‌تر از آقا!

- یکدفعه میکروفن شروع کرد به سوت کشیدن...

- آقا برگشتن گفتن: این صدا را درست کنید یا اصلا خاموش کنید.

- منبری‌ها این جور مواقع کمی عقب و جلو می‌شن تا بلکه صدا درست بشه!

- من روبروی آقا، کنار در شبستان وایساده بودم، آقا کمی به عقب و سمت چپ رفتند که یکدفعه...

- یه صدای عجیبی توی شبستان پیچید...

- اول فکر کردم، تیر اندازی شده...

- سریع اسلحه‌ام رو درآوردم... تا برگشتم دیدم...

و اشک، چنان سر می‌خورد توی صورتش که هر چه‌قدر هم لبش را بگزد؛ نمی‌تواند کنترلش کند... سرش را تکان می‌دهد و به "حاجی‌باشی" نگاه می‌کند، او هم سرش را انداخته پائین و با دست اشک‌هایش را می‌چیند. "پناهی" به دادش می‌رسد و ادامه می‌دهد:

ــ مردم اول روی زمین دراز کشیدند و بعد هم به سمت در هجوم بردند، من اسلحه‌ام را از ضامن خارج کرده بودم، تا برگشتم سمت جایگاه دیدم ــ بغضش را فرو می‌خورد ــ "آقا" از سمت چپ به پهلو افتاده‌اند روی زمین! داد زدم: حسین! "آقا"... تا برسم بالای سر "آقا"، "حسین جباری" تنهایی "آقا" را بلند کرده بود و به سمت در می‌رفت...

"جوادیان" که هنوز صورت گردش سرخ سرخ است، فقط سرش را به طرفین تکان می‌دهد و حتی چشم‌هایش را هم از ما می‌دزدد. "حیاتی" اما ماجرا را اینگونه ادامه می‌دهد:

ــ هرطور بود راه را باز کردیم و خودم برگشتم پشت تریبون، ضبط صوت مثل یک دفتر 40برگ از وسط باز شده بود. با ماژیک قرمز هم روی جداره داخلی‌‌اش نوشته بودند: "‌اولین عیدی گروه فرقان به جمهوری اسلامی!"

***

ــ به هر ترتیبی بود آقا را سوار ماشین کردیم. یک بلیزر سفید. با سرعت از بین جمعیت کنده شدیم و راه افتادیم. توی راه یک لحظه آقا به هوش آمدند. نگاهی به چهره‌ی من کردند و از هوش رفتند. بعد‌ها پرسیدم آن لحظه چه چیزی احساس کردین، گفتند: "دو چیز! یکی اینکه ماشین داشت پرواز می‌کرد و دیگر اینکه سرم روی پای کسی بود..."

حاجی‌باشی یکدفعه نگاهش را از زمین می‌کند و بلندتر می‌گوید: توی ماشین همه‌اش به این فکر بودم که اگر اتفاقی بیافته، مردم به ما چی می‌گن؟! و دوباره باران، حرف‌هایش را خیس می‌کند.

"جوادیان" ادامه می‌دهد: از جلوی یک درمانگاه گذشتیم که گفتم: "حسین! برگرد... درمانگاه ..."

پنج نفری وارد درمانگاه شدیم، همه هول برشان داشته بود، یک نفر غرق خون توی آغوش جباری، 3 نفر هم با لباس خونی و اسلحه دنبالش... اولین دکتری که آمد و نبض آقا را گرفت، بی‌معطلی گفت: دیگه کار از کار گذشته و رفت... پرستاری جلو آمد و گفت: "ببرینش بیمارستان بهارلو؛ پل جوادیه!"

به سرعت دویدیم سمت ماشین. پرستار هم همراهمان شد، با یک کپسول اکسیژن که توی ماشین نمی‌رفت و بچه‌ها روی رکاب در عقب گرفتنش تا بریم بیمارستان بهارلو...

توی مسیر بی‌سیم را برداشتم و :

- حافظ هفت! مرکز... مرکز! موقعیت پنجاه - پنجاه... (پنجاه - پنجاه موقعیت آماده‌باش بود) بعد گفتم: مرکز! حافظ هفت مجروح شده!

دوباره همه با هم ساکت شدند... انگار همین دیروز بوده، همین دیروز که از توی ماشین اعلام می‌کنند به دکتر فیاض بخش، دکتر زرگر و ... بگوئید از مجلس خودشان را برسانند، بیمارستان بهارلو.

ماشین از در عقب بیمارستان وارد محوطه می‌شود. برانکارد می‌آورند. آقا را می‌رسانند پشت در اتاق عمل. دکتری که از اتاق عمل بیرون می‌آید؛ نبض را می‌گیرد و با اطمینان می‌گوید: "تمام کرده!" اما...

اما دکتر فاضل که آن روز اتفاقی و برای مشاوره‌ی یکی از بیماران در بیمارستان بهارلو حضور داشته، خودش را به اتاق عمل می‌رساند و دستور آماده سازی اتاق عمل را می‌دهد.

***

دیدار بعد از 25 سال

از راست آقایان دکتر باقی، دکتر میلانی، دکتر منافی، محمود خسروی‌وفا، دکتر زرگر، جوادیان،

حسین جباری، مجتبی حیاتی، دکتر مرندی، رضا حاجی‌باشی، پناهی، حجت‌الاسلام مطلبی

ــ شهید بهشتی به من خبر داد. تازه رسیده بودم منزل. پیکانم را سوار شدم و راه افتادم. به محض رسیدن، دکتر محجوبی گفت نگران نباش، خون را بند آوردم. و من آماده شدم برای جراحی.

دکتر زرگر ادامه می‌دهد: "رگ پیوندی می‌خواستیم، پای راست را شکافتیم. رگ دست راست و شبکه عصبی‌اش کاملا متلاشی شده بود. فقط توانستیم کمی جلوی خونریزی را بگیریم و کمی هم پانسمان کنیم. تصمیم بر این شد که آقا را ببریم بیمارستان قلب."

دکتر میلانی هم که مثل دکتر زرگر تمام موهای سرش سفید شده، غرق روزهای تلخ دهه 60 شده است، آرام و با تامل تعریف می‌کند:

ــ جراحت خیلی سنگین بود، سمت راست بدن پر از ترکش و قطعات ضبط صوت بود، حتی یکی از ترکش‌ها زیر گلوی آقا جا خوش کرده بود. قسمتی از سینه ایشان کاملا سوخته بود! یکی دو تا از دنده‌ها هم شکسته بود. دست راست هم کاملا از کار افتاده بود و از شدت ضربه ورم کرده بود. استخوان‌های کتف و سینه کاملا دیده می‌شد. 37 واحد خونی و فراورده‌های خونی به آقا زده بودند که خود این تعداد، واکنش‌های انعقادی را مختل می‌کرد... دو سه بار نبض آقا افتاد و چند بار مجبور شدیم پانسمان را باز کنیم و دوباره رگ‌ها را مسدود کنیم... خیلی عجیب بود، انگار هیچ چیز به اراده‌ی ما نبود...

و دکتر منافی چشم‌هایش را روی هم می‌گذارد و آن روزها را اینگونه از پشت پرچین خاطرات ماندگارش بیرون می‌ریزد: "مردم بیرون بیمارستان صف کشیده بودند برای اهدای خون. رادیو هم اعلام کرده بود جراحت به قلب آقا رسیده، عده‌ای توی محوطه جلوی اورژانس ایستاده بودند و می‌گفتند می‌خواهیم "قلبمان" را بدهیم... با هلی‌کوپتر، آقا را رساندیم بیمارستان قلب. لوله تنفس داشتند و تا بیمارستان دو بار مونیتور وضعیت نبض، خط ممتد نشان داد... عمل جراحی 3 ساعت طول کشید و آقا به بخش "آی سی یو" منتقل شدند. شب برای چند لحظه به هوش آمدند...کاغذ خواستند تا چیزی بنویسند... کاغذ که دادیم با دست چپ و خیلی آرام و با دقت چند کلمه را به زحمت کنار هم چیدند:

- همراهان من چطورند؟

***

چند روز بعد که دیگر مطمئن شده بودیم، دست راست کاملا از کار افتاده است، از تلویزیون آمدند تا گزارش تهیه کنند، یک ساعتی معطل شدند تا آقا به هوش بیایند، وقتی پرسیدند که حالتان چطور است؟ این پاسخ را گرفتند:

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت / سر خُمِّ می سلامت، شکند اگر سبویی

***

و حالا که 25 سال از آن روز تلخ گذشته، شاید شیرینی عیدی گروهک فرقان بیشتر خودش را نشان می‌دهد که به قول "خسروی وفا" هر وقت در حزب جلسه بود، آقا آخرین نفری بود که از حزب خارج می‌شد "و فردای آن روز هفتم تیر بود...

حالا شاید بهتر بشود فهمید چرا سال‌هاست ضربان قلب این مردم می‌گوید: "دست" خدا بر سر ماست... این دست، رنگ خدا را دیده و طعم بهشت را چشیده، سوغات یک سفر غیبی به آن سوی ابرهاست که پیش رهبر مانده تا به قول دکتر میلانی: "با دست موعود بیعت کند..."

***

صدای اذان یعنی شوق پرواز در آسمان آبی نماز. خودمان را به نمازخانه می‌رسانیم، این گروه آشنای قدیمی، صف اول و دوم نماز می‌ایستند... رهبر که می‌آید مثل پروانه‌های حرم رضوی که در بهار گرد زائر حضرتش بی‌قراری می‌کنند، دور آقا حلقه می‌زنند. دکتر میلانی زودتر از باقی خودش را به آقا می‌رساند و همینطور که با چشم خیس به دست آقا خیره شده، دست رهبر را می‌بوسد و غرق آن نگاه پدرانه می‌شود... و چه خنده‌ی شیرینی بر لب‌های رهبر نقش بسته، خیلی وقت بود این جمع سال‌های جوانی را یکجا ندیده بود... چه غافلگیری لذت بخشی.

از فدک چه می دانید

mahdaviun313 — Thu, 28 Jun 2007 21:48:57 GMT

فدك دهكده‏اى است كه در فاصله حدود 140 كيلومترى مدينه قرار داشت. قسمتى از آن باغستانهاى خرما با چشمه‏اى زاينده و بقيه زمينهاى حاصلخيز بود (1) و مجموع عايداتش در سال گاه به 70 هزار دينار طلا نقل شده است.

پس از پيروزى مسلمين در منطقه خيبر، يهوديان ساكن قلعه خيبر اموال خود را وانهاده، به طرف شام كوچ كردند. يهوديان فدك كه سراسيمه و هراسان شده بودند (2) ، با پيامبر اكرم(ص) قرارداد بستند كه نصف اراضى و باغستانهاى فدك را به حضرت واگذار كنند به اين شرط كه حق كشت و كار و برداشت در تمام اراضى با مباشرت ايشان باشد و آنها نيمى از كل محصول يا قيمت آن را به حضرت بپردازند و هرگاه رسول خدا(ص) صلاح دانست، آنها به كلى از منطقه كوچ كنند و پيامبر معادل املاك آنها در همه جا كه بخواهد، به ايشان ملك ديگرى بدهد. پس از اين قرارداد آيه‏اى از سوره حشر نازل گشت كه: «شما در آنچه خداوند از ايشان [يهود بنى‏نضير] به صورت فى‏ء [غنيمت] نصيب پيامبرش كرد، نه اسبهايتان را به تاخت درآوريد و نه شتران را; بلكه خداوند پيامبرانش را در مقابل هر كس كه بخواهد، پيروز مى‏كند; زيرا خدا بر هر كارى تواناست.» (3)

در ذيل اين آيه در تفسير مجمع‏البيان مى‏خوانيم: شما مسلمين همراه رسول‏خدا(ص) ... سوار بر اسب و شتر به سوى آنها نتاختيد; بلكه در نزديكى مدينه بود و پياده به آنجا رفتيد ... و خداوند به مسلمين به خاطر ترس و هراسى كه در دل آنها [يهود] انداخت، پيروزى عطا كرد و اموال آنها را به طور خالصه در اختيار پيامبر قرار داد تا با آن هر چه مى‏خواهد بكند.

البته طبق گفته سمهودى، تمامى فدك، ملك شخصى يهودى به نام مخيريق بود كه وى شخصا به پيامبر بخشيد و در جنگ احد كشته شد و برخى معتقدند كه به مرگ طبيعى از دنيا رفته اما پيش از مرگ وصيت نموده كه پيامبر اسلام مختار است هر گونه كه خواست در فدك تصرف نمايد. (4)

در هر صورت، چه مخيريق صلح كرده و فدك را به پيامبر(ص) بخشيده باشد و چه خمس غنائم خيبر باشد و چه بخشش يهود بنى‏نضير، به هر ترتيب جزو املاك خاص رسول خدا(ص) درآمده بود، تا آنكه آيه وآت ذا القربى حقه (5) [حق نزديكان را ادا نما] نازل شد.

شيخ طبرسى با سلسله اسنادش حديثى را از ابوسعيد خدرى اينگونه نقل كرده است: وقتى اين آيه نازل شد، رسول خدا(ص) فدك را به حضرت فاطمه(س) بخشيد. (6)

مرحوم علامه بحرانى نيز در ذيل آيه ضمن نقل چند روايت از كتب معتبر به اين نكته كه حضرت رسول خدا(ص) در زمان حيات خويش و پس از نزول آيه فوق فدك را به زهراى اطهر عليها السلام بخشيد، تصريح كرده است. روايت اول از امام كاظم(ع)، روايت دوم از امام رضا عليه السلام ، روايت پنجم تا هشتم از امام صادق(ع) و روايت نهم از عطيه عوفى مى‏باشد. (7)

شيخ ذبيح‏الله محلاتى صاحب رياحين الشريعه نيز ذيل آيه مى‏نويسد: چون جبرئيل اين خبر را بياورد كه حق خويشان را بده، رسول خدا(ص) فرمود: اين خويشان كيانند؟ جبرئيل عرض كرد: دخترت فاطمه زهراست. حوائط [باغهاى] فدك [يعنى تمامى آن ] را به فاطمه تفويض بنما و حق خود را به او واگذار، چه خداوند متعال حق خويش را نيز به فاطمه واگذار فرموده. رسول خدا(ص) فاطمه را طلبيد و آيه مذكور را بر او قرائت فرمود و اموالى كه از فدك بهره رسول خدا(ص) شده بود، همه را به فاطمه(س) تسليم داد و باغ‏هاى فدك را تفويض فاطمه(س) فرمود.

آن مخدره عرض كرد: يا رسول الله آنچه به فرمان خدا بهره من شده است، همه را به شما واگذار كردم.

رسول خدا(ص) فرمود: اى نور ديده اين جمله [تمامى اين فدك] مخصوص تو است، آن را براى خود و فرزندان خود نگاه دار و دانسته باش كه بعد از من با تو از در دشمنى و عناد بيرون شوند و حيلها بسازند و خصومتها بياغازند تا فدك را از دست تو بيرون كنند.

آنگاه رسول خدا(ص) فرمان كرد تا بزرگان اقوام و معارف اصحاب حاضر شدند و در حضور ايشان حوائط فدك را با هر ملك و مال كه از آن اراضى ماخوذ داشته بود، به تسليم فاطمه(س) مقرر فرمود، سپس وثيقه‏اى نگاشت كه فدك با تمامت منافع آن مختص فاطمه(س) و فرزندان او حسن(ع) و حسين(ع) است. اين وقت فاطمه(س) دست تصرف فرا داشت و آن اموال و اثقال كه تعلق به او داشت، بر مسلمانان پخش كرد و هر سال به اندازه قوت خويش از فدك ماخوذ مى‏داشت و آنچه فاضل بود، بر مسلمانان قسمت مى‏فرمود و كارگزاران آن مخدره ضبط فدك مى‏نمودند تا رسول خدا(ص) رحلت نمود. (8)

آرى با ارتحال جانسوز پدر، ديرى نپاييد كه عمال حضرت زهرا(س) توسط خليفه اخراج شدند و فدك مانند خلافت‏به چنگ دشمنان اهل بيت: افتاد و البته حضرت فاطمه ساكت ننشست و دادخواهى نمود. وى مى‏دانست‏خليفه مى‏خواهد با غصب فدك منبع مالى بزرگ و فراوانى براى تثبيت‏خلافتش فراهم كند، مردم را بخرد و مخالفان خويش را از صحنه بدر كند. مى‏خواست‏ياران على را كه به نقل مرحوم سيد شرف‏الدين حدود 270 تن بودند ازدور حضرت بپراكند تا هيچگاه فكر مقابله و انقلاب بر عليه حكومت را در سر نپرورانند. يكى ديگر از انگيزه‏هاى غاصبين اين بود كه مى‏ديدند اگر فدك در دست اهل بيت‏باقى باشد و احسان و بخشش اهل بيت: را ببينيد، كم كم اين سؤال در ذهن مردم شكل مى‏گيرد كه چرا خلافت‏به دست اينان نيست؟

آرى اگر فاطمه(س) رفت و حق خويش را مطالبه كرد، براى مقابله با برداشت‏هاى باطل و نادرست غاصبين خلافت‏بود و مى‏دانست امروز با جعل احاديث‏ساختگى و اجتهاد مدرن و تبليغات دروغين فدك را حق خويش مى‏دانند و فردا نيز اصل اسلام را زير سؤال برده، به اهداف خود با اسم اسلام تحقق مى‏بخشند.

از طرف ديگر منافقان و مخالفان اهل بيت: مى‏ديدند اگر امروز فدك را به زهرا(س) برگردانند، فردا مجبور مى‏شوند خلافت را بازپس دهند. ابن ابى‏الحديد در اين باره مى‏نويسد: از استاد مدرسه غربى بغداد پرسيدم: آيا فاطمه(س) راست نمى‏گفت:

گفت: آرى.

پرسيدم: اگر چنين بود، چرا فدك را به او پس ندادند؟

لبخندى بر لب استاد نشست و گفت: اگر آن روز فدك را بدو مى‏داد، فردا خلافت‏شوهر خود را ادعا مى‏كرد و او هم نمى‏توانست‏سخن وى را نپذيرد; چون قبول كرده بود كه هر چه دختر رسول خدا(ص) مى‏گويد، راست است. (9)

آرى به قول شهيد آية‏الله سيد محمد باقر صدر; «فدك رمزى بود كه در دل خود معناى بزرگى در برداشت‏» و آن انقلابى وسيع و فراگير بود كه ريشه ظلم و ستم را مى‏خشكانيد و براى ياوران حق و حقيقت پشتوانه‏اى عظيم محسوب مى‏گشت.

نزاع و دعوا بر سر چند نخل خرما و قطعه‏اى زمين نبود، زهرا(س) و على(ع) كسانى نبودند كه به مال دنيا چشم دوخته باشند. آنها حتى لقمه غذاى خود را - طبق تصريح قرآن كريم (10) - در هنگام افطار، آن هم سه روز پى در پى به مسكين و يتيم و اسير تقديم كردند. و فاطمه همان بانويى بود كه در شب عروسى لباس باارزش خويش را به زن محرومى هديه داد، حال چگونه مى‏توان باور كرد كه او خواهان دنيا باشد؟!

هرگز! او مى‏خواست‏با درآمد فدك به فقرا رسيدگى كند، همچنان كه اين كار را در 4 سال سرپرستى بر فدك انجام داد. او مى‏خواست‏با آن اموال همچون مادرش خديجه اسلام را به رهبرى على(ع) تقويت نمايد.

خطبه فدكيه آن حضرت را خوانده‏ايد؟ در آن خطبه تاريخى كه در مسجد پيامبر(ص)، در حضور خليفه و مردم - از پشت پرده - پس از حمد و ثناى خداى سبحان و تجليل از دين و قرآن، مردم را به يادآورى زحمات شبانه‏روزى پدرش محمد(ص) و شويش على(ع) فرا مى‏خواند و سعى كرد تا مردم حق را بشناسند و دنبال آن روان گردند و دست از سياست‏بازان از خدا بى‏خبر بشويند، آرى فدك رمزى بود كه پشت آن خلافت على(ع) نهفته بود.

خليفه نيز اين را به خوبى فهميده بود. لذا پس از خارج شدن حضرت از مسجد، رو به مردم كرد و طى سخنانى عوام فريبانه گناه را به گردن على(ع) انداخت و گفت اوست كه زهرا(س) را تحريك كرده [تا خلافت مرا مخدوش سازد.]

فاطمه زهرا همين محور بيان حقايق و ترغيب به اطاعت از على(ع)، در بستر بيمارى با زنان مهاجر و انصار بيان مى‏كند: ... از مردان شما بيزارم ... واى بر آنها چرا اجازه ندادند تا حق در جايگاه خويش قرار گيرد؟! و خلافت‏بر پايه‏هاى نبوت راست آيد؟! ... بخدا سوگند اگر جلو مى‏آمدند و على(ع) را براى كارى كه پيامبر(ص) بر عهده‏اش نهاده بود [خلافت] كمك مى‏كردند، ... آنها را به راه راست هدايت مى‏كرد ... و درهاى رحمت و بركت الهى از آسمان و زمين بر روى ايشان گشوده مى‏گشت ... (11)

بنابراين هدف زهراى مبارز عليها السلام براى همگان روشن بود و به همين خاطر دشمن با هدف قرار دادن كانون خطر، نواختن سيلى محكم بر چهره ملكوتى وى، ضربات شديد بر پشت و پهلو و زدن دست و پا با تازيانه، آتش زدن در خانه‏اى كه جبرئيل بى‏اجازه وارد نمى‏شد و مجروح كردن سينه مقدس آن مظلومه با ضربه ميخ بلند و آهنى بخشى از عقده‏هايش را خالى كرد.

سينه‏اى كز معرفت گنجينه اسرار بود كى سزاوار فشار آن در و ديوار بود؟

فدك در تاريخ
در طول تاريخ، فدك دست‏به دست در ميان خلفا مى‏گشت. گاه برخى از خلفاى اموى يا عباسى آن را به فرزندان زهرا(س) بازگرداندند; ولى دوباره خليفه بعدى بازمى‏ستاند; اما هيچگاه ائمه اطهار: پس از غصب فدك حاضر نشدند آن را تحويل بگيرند، چرا كه خلفا مى‏خواستند با اين كار صحه بر خلافت‏خويش نهند، و اگر آنها واقعا به اهل بيت عقيده داشتند، مى‏بايستى قبل از پس دادن فدك، خلافت را برمى‏گرداندند; لذا وقتى هارون از امام كاظم(ع) تقاضا كرد كه فدك را پس گيريد، حضرت ابتدا امتناع ورزيد، اما آنگاه با اصرار خليفه روبرو شد. حضرت فرمود: باشد، اما من با حدودش مى‏خواهم. هارون مى‏گويد: حدودش كدام است؟ حضرت مى‏فرمايد: اگر حدودش را بگويم تو آن را پس نخواهى داد.

- به حق جدت سوگند كه پس مى‏دهم.

حضرت فرمود: حد اول: عدن، حد دوم: سمرقند، حد سوم: افريقا و چهارم: سيف البحر ... و ارمنستان.

پس از بيان هر يك از حدود كه حضرت مى‏فرمود، رنگ هارون مى‏پريد و حالش متغير مى‏گشت.

وقتى سخن امام پايان پذيرفت، هارون گفت: چيزى براى ما باقى نگذاشتى ... حضرت فرمود: گفتم كه اگر حدودش را بگويم، پس نخواهى داد.

از همين جا بود كه هارون براى شهيد كردن امام مصمم شد. (12)

در زمينه فدك از سوى محققان عالى مقام كتب سودمند و مفيدى به جهان اسلام تقديم گشته است كه از آن ميان به 2 كتاب سودمند اشاره مى‏كنيم:

1 - كتاب «فدك فى التاريخ‏» تاليف شهيد آية‏الله سيد محمد باقر صدر كتاب به زبان عربى است و دو بار; اولين بار با نام «فدك در تاريخ‏» توسط محمود عابدى و بار دوم با نام «نقش سياسى و تاريخى فدك‏» توسط على اكبر حسنى ترجمه شده است.

2 - كتاب «فدك نحلة النبى‏6» تاليف مرحوم آية‏الله سيد محمد حسن قزوينى كه سيد احمد علم الهدى آن را به فارسى برگردانده است و ترجمه گرديده است، دكتر عبدالفتاح عبدالمقصود نيز مقدمه‏اى براى آن نگاشته است.
نويسنده:عليرضا جعفرى

پى‏نوشتها:
1- معجم البلدان، (ف. د. ك)
2- اين نكته را محمد بن اسحاق صاحب مغازى و ديگران نقل كرده‏اند. (به اعيان الشيعه، ج‏1، ص‏314، چاپ دارالتعارف - بيروت، مراجعه شود.)
3- سوره حشر، آيه‏6.
4- وفاء الوفاء، ص‏153.
5- سوره اسراء، آيه‏26.
6- مجمع البيان، ذيل آيه‏26 سوره اسراء.
7- تفسير البرهان، ذيل آيه، ج‏3، ص‏520، چاپ مؤسسة البعثة - قم.
8- رياحين الشريعة، ج‏1، ص‏306، چاپ دارالكتب الاسلامية، طهران.
9- شرح ابن ابى‏الحديد، ج‏16، ص‏284.
10- سوره هل اتى، آيه 8.
11- بحارالانوار، ج‏43، ص‏159، چاپ مؤسسة‏الوفاء - بيروت.
12- بحارالانوار، ج‏48، ص‏144.

منبع:ماهنامه كوثر ، شماره 19

ماجرايي تكان دهنده از شهيدي كه مادر خود را شفا داد

mahdaviun313 — Wed, 23 May 2007 12:26:18 GMT

همه ماجرا از يادواره شهيد زين الدين شروع شد. حاج حسين کاجي پشت ميکروفون رفت تا خاطراتي از شهدا رو نقل کنه. اما لابه لاي اين خاطرات...:

از مادر شهيد معماريان دعوت مي کنم که تشريف بيارن و خودشون تعريف کنن و البته امانتي رو هم با خود بيارن..

مادر شهيد از تو جمعيت بلند شد، حس کنجکاويم بيشتر شده بود که ايشون کين؟ و امانتي چيه؟ ...

اون شب گذشت و خاطراتش تو ذهن همه باقي موند؛ ولي خيلي دوست داشتم بيشتر در جريان اين ماجرا قرار بگيرم. چند روز بعد اطلاعيه اي تو سطح شهر توجهم رو جلب کرد:
يادواره شهداء تو مسجد المهدي(عج) بلوار امين قم با حضور مادر شهيد معماريان

اسم مسجد و شهيد مطمئنم کرد که اين همون مسجديه که جريان در اون اتفاق افتاده. روزها سپري شده بود و شب جمعه 16 آذر تو مسجد المهدي(عج) بودم.

حالا اين اتفاق تکان دهنده رو از زبان مادر شهيد براتون نقل مي کنم:
«محرم حدود 20 سال پيش بود که تو يه اتفاق پام ضربه شديدي خورد،

طوريکه قدرت حرکت نداشتم. پام رو آتل بسته بودند. ناراحت بودم که نمي تونستم تو اين ايام کمک کنم. نذر کرده بودم که اگه پام تا روز عاشورا خوب بشه با بقيه دوستام ديگهاي مسجد را بشورم و کمکشون کنم. شب عاشورا رسيده بود و هنوز پام همونطور بود. از مسجد که به خونه رفتم حال خوشي نداشتم. زيارت را خوندم و کلّي دعا کردم. نزديکهاي صبح بود که گفتم يه مقدار بخوابم تا صبح با دوستام به مسجد بِرَم. تو خواب ديدم تو مسجد (المهدي) جمعيت زيادي جمع هستند و منم با دو تا عصا زير بغل رفته بودم. يه دسته عزاداريِ منظم، داشت وارد مسجد مي شد. جلوي دسته، شهيد سعيد آل طه داشت نوحه مي خوند. با خودم گفتم: اين که شهيد شده بود! پس اينجا چيکار مي کنه؟! يه دفعه ديدم پسرم محمد هم کنارش هست. عصا زنان رفتم قسمت زنونه و داشتم اينها رو نگاه مي کردم که ديدم محمد سراغم اومد و دستش را انداخت دور گردنم. بهش گفتم: مامان، چقدر بزرگ شدي! گفت: آره، از موقعي که اومديم اينجا کلّي بزرگ شديم.

ديدم کنارش شهيد آزاديان هم وايساده. آزاديان به من گفت: حاج خانوم! خدا بد نده. محمد برگشت و گفت: مادرم چيزيش نيست. بعد رو کرد به خودم و گفت: مامان! چيه؟ چيزيت شده؟ گفتم: چيزي نيست؛ پاهام يه کم درد مي کرد، با عصا اومدم. محمد گفت: ما چند روز پيش رفتيم کربلا. از ضريح برات يه شال سبز آوردم. مي خواستم زودتر بيام که آزاديان گفت: صبر کن که با هم بريم. بعد تو راه رفته بوديم مرقد امام(ره). گفتيم امروز که روز عاشوراست اول بريم مسجد، زيارت بخونيم بعد بيايم پيش شما. بعد دستهاشو باز کرد وکشيد از سر تا مچ پاهام؛ بعد آتل و باندها رو باز کرد و شال سبز را بست به پام و بعدش هم گفت: از استخونت نيست؛ يه کم به خاطر عضله ات است که اون هم خوب مي شه.

از خواب بيدار شدم، ديدم واقعيت داره؛ باندها همه باز شده بودند و شال سبزي به پاهام بسته شده بود. آروم بلند شدم و يواش يواش راه رفتم. من که کف پام را نمي تونستم رو زمين بذارم حالا داشتم بدون عصا راه مي رفتم. رفتم پايين و شروع به کار کردم که ديدم پدر محمد از خواب بيدار شده؛ به من گفت: چرا بلند شدي؟ چيزي نمي تونستم بگم. زبونم بند اومده بود. فقط گفتم: حاجي! محمد اومده بود. اونم اومد پاهام رو که ديد زد زير گريه. بعد بچه ها رو صدا کرد. اونا هم همه گريه شون گرفته بود. اين شال يه بويي داشت که کلّ فضاي خونه رو پر کرده بود. مسجد هم که رفتيم کلّ مسجد پر شده بود از اين بو. رفتم پيش بقيه خانوم ها و گفتم: يادتونه گفته بودم اگه پاهام به زمين برسه صبح ميام. اونا هم منقلب شده بودند. يه خانومي بود که ميگرن داشت. شال رو از دست من گرفت و يه لحظه به سرش بست و بعد هم باز کرد، از اون به بعد ديگه ميگرن اذيتش نکرده. مسجدي ها هم موضوع را فهميده بودند. واقعاً عاشورايي به پا شده بود. بعدها اين جريان به گوش آيت الله العظمي گلپايگاني(ره) رسيد. ايشون هم فرموده بودند: که اينها رو پيش من بياريد. پيش ايشون رفتم ، کنار تختشون نشستم و شال رو بهشون دادم. شال رو روي چشم و قلبشون گذاشتند و گفتند: به جدّم قسم، بوي حسين(ع) رو مي ده. بعد به آقازاده شون فرمودند: اون تربت رو بياريد، مي خوام با هم مقايسه شون کنم. وقتی تربت رو کنار شال گذاشتند، گفتند که این شال و تربت از یک جا اومده. بعد آقا فرمودند: فکر نکنید این یه تربت معمولیه. این تربت از زیر بدن امام حسین(ع) برداشته شده، مال قتلگاه ست، دست به دستِ علما گشته تا به دست ما رسیده. بعد ادامه دادند: شما نیم سانت از این شال رو به ما بدید، من هم به جاش بهتون از این تربت می دهم. بهشون گفتم: آقا بفرماید تمام شال برای خودتان. ایشون فرمودند: اگه قرار بود این شال به من برسه، خدا شما رو انتخاب نمی کرد. خداوند خانواده شهداء رو انتخاب کرد تا مقامشون رو به همه یادآور بشه ... اگر روزی ارزش خون شهدای کربلا از بین رفت، ارزش خون شهدای شما هم از بین می ره. بعد هم نیم سانت از شال بهشون دادم و یه مقدار از اون تربت ازشون گرفتم.»
مراسم داشت تموم می شد که یه دفعه دیدم که اون شال، دست یکی از بچه های مسجده و می خواد به کسی نشون بده. بله! تا اینجای ماجرا نقل قول بود،اما من اون شال رو با دست خودم لمس کردم..

این شال بوی خوشی داشت که در عرض چند دقیقه ای که از شیشه درش آوردند، کلّ فضا رو معطر کرد و چه عطری؟! هرگز چنین بوی خوشی رو تا به اون روز استشمام نکرده بودم. بچه های مسجد می گفتند: ما بیست ساله که این شال رو زیارت می کنیم، اما این بو، حتی ذره ای هم تغییر نکرده...

و خداوند چنین مقدر کرده بود تا یه جلوه دیگه از کرامات شهداء رو به چشم ببینم.

یادی که در دلها

هرگز نمی میرد

یاد شهیدان است.

با تشكر از وبلاگ قافله شهدا

از ((ژاكلين ذكرياي ثاني))تا((زهرا علمدار))

mahdaviun313 — Thu, 03 May 2007 14:48:39 GMT

بسم رب سيد الشهداء

از ((ژاكلين ذكرياي ثاني))تا((زهرا علمدار))

من ژاكلين ذكرياي ثاني هستم دوست دارم اسمم زهرا باشد.هجده سال سن دارمم ودر حال حاضرنيز پس از اينكه ديپلم گرفتم در كنكور شركت كردم .من از يك خانواده مسيحي هستم واز اسلام اطلاعات كمي دارم.وقتي وارد دبيرستان شدم از لحاظ پوشش وحجاب وضعيت مطلوبي نداشتم كه بر مي گشت به فرهنگ زندگيمان .توي كلاس ما دختر بود به اسم مريم كه حافظ 18جزءاز قرآن مجيد بود،بسيجي بود.واز شاگردان ممتاز مدرسه.مي خواستم هر طوري شده با او دوست شوم . ....آن روز سه شنبه بود وتوي نماز خانه ي مدرسه مان دعاي توسل برگزار مي شد ،من توي حيات مدرسه داشتم قدم مي زدم كه ناگهان كسي پشت سر چشماي من را گرفت .دستهايش كه از روي چشمانم برداشت ،از تعجب خشكم زد.بله!مريم بودكه اظهار محبت ودوستي مي كرد.خيلي خوشحال شدم .او پيشنهاد كردكه با هم به دعاي توسل برويم .اول برايم عجيب بود ولي خودم خيلي مايل بودم.وارد مجلس كه شديم ديدم دارند دعا مي خواندد وهمه گريه مي كنند،من هم كه چيزي بلد نبودم نشستم يك گوشه ولي ناخواسته از چشمانم اشك سرازير شد.از آن روز به بعد من و مريم با هم به مدرسه مي رفتيم چون مسير ما يكي بود ،هر روز چيز بيشتري ياد مي گرفتم.اولين چيزي كه ياد گرفتم،حجاب بود.با راهنمايهاي او به فكر افتادم كه در مورد دين اسلام مطالعه وتحقيق بيشتري كنم .هر روز كه مي گذشت بيش از پيش به اسلام علاقه مند مي شدم .مريم همراه كتاب هاي اسلامي ،عكس شهدا و وصيتنامه هايشان را برايم مي آرودوبا هم مي خوانديم ،اين طوري راه زندگي كردن را يادم مي داد. مي توانم بگويم هر هفته با شش شهيد آشنا مي شدم ...اواخر اسفند 1377بود كه براي سفر به جنوب ثبت نام مي كردند.مدتي بود كه يكي از كليه هايم به شدت عفونت كرده بود وحتما بايد عمل مي شد.مريم خيلي اصرار كرد كه همرا آنها به مناطق جنگي بروم،به پدر و مادرم گفتم ولي آنها مخالفت كردند.دو روز اعتصاب غذا كردم و روز 28اسفند ساعت 3نصف شب بود كه يادم آمد دعاي توسل بخوانم .شروع كردم به خواندن ،نمي دانم در كدام قسمت دعا بودم كه خوابم برد!در خواب ديدم كه در بيابان برهوت ايستاده ام ،دم غروب بود .مردي به طرفم آمد و گفت((زهرابيا.....بيا.....مي خواهم چيزي نشانت دهم)). دنبالش راه افتادم .در نقطه اي از زمين چاله اي بود كه اشاره كردبه آن داخل شوم،آن پائين جاي عجيبي بوديك سالن بزرگ با ديوارها ي بلند و سفيد كه ا زآنها نور آبي رنگ مي تراويد،پراز عكس شهدا وآخر آنها هم يك عكس از آقا سيد علي خامنه اي مولا وسرورم بود،به عكس ها كه نگاه مي كردم احساس كردم كه دارند با من حرف مي زنند ولي چيزي نفهميدم .آقا هم شروع كرد به حرف زدن،فرمود:)شهدا يك سوزي داشتند كه همين سوزشان آنها را به مقام شهادت رساند،مثل شهيد جهان آرا،شهيد باكري ،شهيدهمت وعلمدار....))پرسيدم علمدار كيست؟چون اسمش به گوشم نخورده بود آقا فرمود:
(علمدار هماني است كه پيش تو است .هماني كه ضمانت تو كرده كه به جنوب بياي )).از خواب پريدم .صبح به پدرم گفتم فقط به شرطي صبحانه مي خورم كه بگذاري به جنوب بروم،او هم اجازه داد.هنگام ثبت نام براي سفر،با اسم مستعار زهرا علمدار خودم را معرفي كردم اول فروردين 78همراه بسيجيان عازم جنوب شدم نوار شهيد علمدار را از نوار فروشي كنار حرم امام خميني (ره)خريدم،وهرچه اين نوار را گوش مي دادم بيش تر متوجه مي شدم كه چي مي گفت. در طي ده روزسفري كه داشتم تازه فهميدم كه اسلام چه دين شريفي است .وقتي بچه ها نماز جماعت مي خواندند من يك كنار مي نشستم.زانوهايم را بغل مي گرفتم و بحال بد خود گريه مي كردم .به شلمچه كه رسيديم خيلي با صفا بود .نگفتم،مريم مادر سه شهيد بود .دوتا از برادرهايش در شلمچه عمليات كربلاي 5شهيد شدند.بااو رفتم گوشه اي نشستم و او شروع كرد به خواندن زيارت عاشورا.يك لحظه احساس كردم شهدا دور ما جمع شده اندو دارند زيارت عاشورا مي خوانند.آنجا بود كه حالم خيلي منقلب شدو از هوش رفتم.فرداي آن روز ،عيد قربان،قرار بود آقاي خامنه اي به شلمچه بيايد ونماز عيدرا بخوانندوما هم رفتيم.ساعت حدود5/11بود كه آقا آمد.چه خبر شد شلمچه!همه بي اختيار گريه مي كردند.با ديدن آقا تمام نگراني ام به آرامش تبديل شد.هنگامي كه خواست برود دوباره همه غم هاي عالم برجانم نشست .آقا داشت مي رفت و دل هاي مارا هم با خود مي برد.خاك شلمچه بايد به خود مي باليد از اينكه آقا برآن قدم گذاشته است بعد از رفتن آقا ،بچه ها خاك قدمگاه ايشان را به عنوان تبرك برداشتند ،خلاصه پس ازاينكه از جنوب برگشتم تمام شك هايم تبديل به يقين شد ،آن موقع بود كه از مريم طريقه ي اسلام آوردن رابه من ياد بدهد.او هم خوشحال شد بعد از اينكه شهادتين را گفتم يك حال ديگري داشتم .احساس مي كردم مثل مريم ودوستانش شده ام من هم مسلمان شده ام .فقط اين را بگو يم كه همه اعمال مسلمان بودن را مخفيانه بجا مي آوردم.لطف خدا هم شامل حالم شد و كليه هايم به كلي خوب شد.هنگامي كه اسلام آوردنم را به اطلاع خانواده ام رساندم آنها عصباني شدند وحتي كار به ضرب و شتم كشيد ولي صبر كردم وبه پدر و مادرم تا الان بي احترامي نكرده ام. ((ژاكلين ذكرياي ثاني))بر گرفته از كتاب (راه نا تمام دل نوشته هاي جمعي از راهيان نور)

دريغا!

mahdaviun313 — Fri, 06 Apr 2007 06:41:18 GMT

اول حرفي كه در لوح محفوظ پيدا آمد لفظ« محبت» بود.

پس نقطه«ب»بانقطه«نون»متصل شد،يعني«محنت»شد...

دس نزارروي دلم ،دلم كبابه ،داداشي!

اين روزادلا تو خط نون وآبه، داداشي!

حال مونو رو پرسيدي، قربون اون معرفت

تو اين هول وولاخيلي خرابه، داداشي!

دل كجاس؟ ديگه بايددنبال بيدلا بريم

اين روزا، اين طرفا، بي دلي بابه، داداشي!

يه نسيمي اومدودميدوماعين حباب

نقش مانقش برآبه وسرابه داداشي!

چي شد اون جوري نشد ؟كجا؟كيا؟كدوم طرف؟

چه سوالايي دارم كه بي جوابه ،داداشي!

اگردوس داري توهم- يه روز-به رويات برسي

چش ببندوخوب بخواب !زندگي خوابه، داداشي!

اولش بنانبودعاشقادس به سربشن

اولش بنانبود اين قده دربه در بشن

جاي پرزدن به شادي تو هواي زندگي

گم وگور بشن تو اين پيچ وخماي زندگي

اولش بنانبودكه عاشقاخط بخورن

ديگرون شربت شادي اونا تهمت بخورن

زندگي خيلي قشنگه اين روزاخيلي قشنگ!

پرشده خيابونا از آدماي رنگاوارنگ

دل من چشاتو واكن كمي دنياروببين

هركجاسفره اي هست حمله ي رندارو ببين

باغ لاله هاي نازنين لقدمال كياس

گريه هامال كيا وخنده ها مال كياس

يه طرف دلاچه رنگي! يقه ها برف سفيد

ازكناراون دلاكه رد مي شيد ،رنگي نشيد

سوارن با رخششون سد ميكنن جاده ها رو

آقازاده ها ميگيرن حال‌آزاده ها رو

اون طرف تر جورجوره سوروسات اختلاس

مي برن شمش طلارو ميزارن رو اسكناس

شادمون خنده به لب اوستاي حقه بازين

اوستاي اوستاها تو رشته دس درازي ين

اون طرف ترو ببين قلندراي الكي

مي زنن اين ور واون ور حرفاي بانمكي

همونا كه دم به دم جون برادر مي زنن

بذاروقتش برسه هزارتتاخنجرمي زنن

درويشاي قلابي سبحه به دس وول مي خورن

آدماي ساده دل يه قل دو قل گول مي خورن

هي ميان تو كوچه هاياحق و يا هو مي زنن

بعدمي رن خلوت شون كباب آهو مي زنن

وقتي پابده بشون شيطونارو مات مي كنن

روزي صدتاكاميون گناهو خيرا ت ميكنن

رفقام يواش يواش رفتن ونالوتي شدن

مث اون مستضعفا كه يه هو طاقوتي شدن

همونايي كه دم از سفره ي مولا مي زدن

سفره هاي چرب ونرمو مي ديدن جامي زدن

روزوشب با دل شون شيطونا بازي مي كنن

تا قيامت ميخونن روده درازي مي كنن

يادشون رفت يه روزي شعاراي ناب مي دادن

سبيل هزارتا رستمو يه دسته تاب ميدادن

وضع عالمو ببين !خيلي قمرتو عقربه

بعضي يا مي گن كه روزروزه ،كي مي گه شبه

تو چشا چشمه آب قصه تلخ سراب...

تو دلا حسرت شعر بي دروغ وبي نقاب...

مث گل مث پرنده مث بارون ونسيم

نمي خواستيم مگه ما بهارو منتشركنيم؟

به زمين وبه زمين نشون بديم كرامتو؟

به همه حتي به سنگا نشون بديم محبتو؟

نمي خواستيم به كويرسينه ها گل بزنيم؟

ازدل آدما تا عرش خدا پل بزنيم؟

نمي خواستيم كه بهشتوتوزمين به پا كنيم؟

آدمافرشته شن دنياروباصفاكنيم؟

نمي خواستيم كه ديگه سفره خالي نباشه؟

توي دست حسرتي نون خيالي نباشه؟

تو دل پرنده اي عقده ي شادي نمونه؟

غم كم اش بدني ولي غم زيادي نمونه؟

اون روزا جون تو از فرشته ها كم نبوديم

چي بوديم؟ هرچي بوديم آدم آدم نبوديم

دل مون به كمتراز فرشته راضي نمي شد

يه نفس عشق حقيقي مون مجازي نمي شد

همه من پرمي زديم تو آسمون آرزو

واژه ها مي خوان بگن، امادل مي گه« نگو،»

ياداون دلاي عاشق ياداون صفابخير،

ياداون همه شقايق توجبهه ها بخير،

اونجاها دغل مغل دوزوكلك روانبود

جززرنگي تو شهادت تومرام مانبود

چشمه مون آينه مون ظرفامونم يكي بودن

دلامون يكي بودن حرفامونم يكي بودن

اونجاهيشكي ازدلت نشون حزبي نمي خواست

همه حزب عاشقي حزب صفا،نه چپ نه راست

واسه شهيدشدن اخم وگزينشي نبود

پارتي وسفارش وخواهش وكرنشي نبود

ني نوا بود اونجاها زلالي يقين ناب

اماكوك مي كردن اينجا بعضي ياسازسراب

ادعابودديگه استادحقايق مي شدن...

خوش ،خوشك، وارث اون همه شقايق مي شدن...

ديگرون هرچي بودن ،دلخوشي مون روح خدا

پاشو عشقي دست وپاكن يه دل تازه به جاش

عشق ودل كه واس ماآب نميشه نونو بچسب

پاشو تادير نشده جناب شيطونوبچسب

من مي گم قبول دارم هف خط هف خطا تويي

همه اشتبا ميرن تودنيا بي خطاتويي

تو هواشناسي ولهجه بادو مي دوني

چقده كدوم طرف كم وزيادو مي دوني

من مي گم قبول دارم كه قرن بيست ويك شده

ديگه هرچي بدي يه خوبي وخوبي يا بده

.مي دونم عوض شده زمونه ودورشماس

هركي نالوطي نباشه زنديگيش واويلاس

پهلوون رفته تو خط حال مي گه زدم به خال

من نمي گم تو بگو كه اين چه جور عاشقيه

آدماعوض شدن ياعوضي قصه چيه

ما بوديم عاشق بارون گل ونورو نسيم

چراهيشكي نمي گه چي شد كه اين ريختي شديم

چي شد اين جوري دوباه دل داديم به قهقرا

يه روزي پر مي زديم فراتر از ستاره ها

سرگروني رو ببين پيش خدا خم نمي شيم

اون روزا فرشته بوديم حالا آدم نمي شيم

تو بساط ما دلا خيلي پره چشاتره

دل من عشقو ببين كه زخمي زور وزره

آدمارو تنه مي زنن وطعنه مي زنن به همديگه

بذافردابره كي اوله كي آرخه

بيخودي ناله نزن توكوچه هاي بي كسي

درابسته تازه گوش دل آدما كره

سرنوشتمو نوشتن به سفر مثل نسيم

عاشق ازروز عزل تا به ابد دربه دره

توخودش مي ريزه غم هاشو به عالم نمي گه

جز خدا بگو كي از ازدرد دلم باخبره

دل من رها شو از اين همه عشق رنگاوارنگ

چن تا معشوقو اين دل اين ور واون ور مي بره

داغ لاله ها عزيزه چشمه روشنيه

كي مي گه كه خون لاله هاي عاشق هدره

راستي من چي شد كه از خطه بارون اومدم

ازمه وآيينه ازوادي مجنون اومدم

گيج وحيرون اومدم تو بهت اين شهر غريب

شهردودوشهرآهن شهردلشوره فريب

دوس دارم برم از اينجا سر به صحرا بزارم

شهرو با رنداو نالوطيا تنها بذارم

دوس دارم تو شيوه ي عاشقي آس وپاسي رو

گم شدن رها شدن خلوت ناشناسي رو

اين همه كلك ملك دغل مغل كارما نيس

ناخنك سبد سبد بغل بغل كارما نيس

سهم ما ازاين همه كنج يه خلوت ديگه هيچ

سهم ما تنها يه دل غربت وغربت ديگه هيچ

نقل مون زهر هلاهل نقل مون نقل ونبات

بزا اين حكايتو ازاولش بگم برات

روزي بود وروزگاري زير گنبد كبود

يكي بود يكي نبو غير خدا هيشكي نبود

شهري بود كه آدماش خواب بهارو مي ديدن

خواب گل خواب نسيم خواب بهارو مي ديدن

دلشون مي خواس كه آسمو ن بازم آبي باشه

خورسيدازرابرسه دوباره آفتابي بشه

كوچه ها بوي صميميت آسمونو بدن

خونه فرشته رو به آدمانشون بدن

ادعابود ديگه استاد حقايق مي شدن

خوش خوشك وارس اون همه شقايق مي شدن

ديگرون هرچي بودن، دلخوشي مون روح خدا

پيرمهربون ما زنده ترين زنده ها

عاشق مردم وكوچه وخيابون وحرم

باوفاي باوفا شريك درد و داغ وغم

عقل سرخش كه فراتر مي رف از عشق وجنون

سفره مردمو خالي نمي خواس از گل ونون

باصفاي با صفا، فطرتشو گم نمي كرد

رنگ كبريا نداشت اخم به مردم نمي كرد

يه روزي پر زد ورفت آيينه ها تيره شدن

آدما به زرق وبرق سكه ها خيره شدن

خيلي يا به مذهب عا شقي پشت وپا زدن

وقت امتحان كه شد شيطونرو صدا زدن

حالا خيلي وقته كه ما همه برزخي شديم

دلامون سرده نگو آدماي يخي شديم

چشامون دو قلو ه سنگه تو قاب آهني

نبض مون نمي زنه نه گريه اي نه شيوني

مث اينكه مده دل ها نمي ياد صداي قلب

دوره قلباي سكه اي و سكه هاي قلب

نه فرشته ونه شيطون، نه جهنم، نه بهشت،

سرنو شتو ما نوشتيم يا كه مارو سر نوشت؟

تو مي گي اين جوري يا س رسم زمونه ‌،هميشه

چرا غافل بمونيم دنيا داره عوض مي شه

وقتشه بريم حالا يه خورده الواتي كنيم

دلمونو با دل داش آش اكلا قاطي كنيم

هرچي گفتن وشنيديم الكي بود ،الكي

باتوام مشتي !تويي دلخوش چي دلخوش كي؟.

تودلت پنجاه وهفتي يه عقب موندي داداش!

آدما تودل هم ظلمت ونفرت نپاشن

مث چشمه، مث بارون، مث آيينه باشين

شهري بود شهري زخمي ،خسته ودس به دعا

دلاحيرون ،چشاگريون ،رولباخداخدا

آسمون سربي گلاتشنه وتلخ و بي بهار

بغض بي بهونه وپنجره هاي انتظار

دسته دسته لاله ها گلوله بارون مي شدن

كوچه ها خيابونا لبالب از خون مي شدن

زير ورو شد دلامون اون قده با صفا شدن

قفسا شكستن وپرنده ها رها شدن

خورشيدم يه روز اومد ابركبودو زدكنار

توزمستون سياه معجزه شد، اومد بهار...

جار زدن :«آهاي! بياين بهارو قسمتش كنيم!

احدي جا نمونه، عالمو دعوتش كنيم!»

ماخيال مون نبود ،زرنگا ازرارسيدن

سرسفره ها نشستن وبه شادي لميدن

همونايي كه الانه كاخ شون رو تپه هاس

كيف شو ن كوكه كه دست عاشقا فلس سياس

داداشي !آره همون برادراي ناقلا

خلقو مهربونوديدن ولو شدن رو سفره ها

وقت قسمت كه رسيد خيلي« بفرما» مي زدن!

حال مون رومي ديدن «جون شما ها» مي زدن!

طمع طمعه نداشتيم همه صاف وبي ريا

مي نشستيم اون طرف:« قبول داريم، جون شما!»

بعضي هم آيه مي خوندن كه زمونه فاني يه

هركي دل به اون ببنده، اهل شركه، جاني يه

مردم !اينو بدونين دنيا ومافيها اخه!

هركي دنيارو بچسبه جاش تو قعردوزخه!

بعدشم يواش يواش رو سفره ها وا مي شدن

ما تماشا مي شديم اونا معما مي شدن

همونايي كه الان همش مي خندن بهمون

خودشونو عقل كل ديدن مارو اهل جنون

عاشقن «بهار آزادي» رو خيلي دو س دارن

دس ميدين با زعما شادي رو خيلي دوي دارن

برو بچه شون شريفن همه شاد وشنگولن

بنده خاص خدان تو ينگه دنيا مي لولن

عارف نون ونوا اهل سلوكن رفقا

مال مردم تا كه دست شونه كوكن رفقا

واس تمرين بهشت و عشق وحالي كه نپرس!

مي زنن اين يون ور پر وبالي كه نپرس!

آخه لذتي داره بهشتو تنهايي خوشه!

كيفش اينه بذا حسرت ديگرونو بكشه

اينه كه رو خط خون خنده به لب پا مي زارن

حسرت شكفتنو بر دل گل ها مي زارن

همدس حرومي يا هي گل وبلبل مي كنن

دست شون باشه بهشتو هم چپاول مي كنن

ولي قربون خدابرم كه خيلي با صفاس

عاشق پياده ها عاشق پا برهنه هاس

يه دقيقه اخم تونو واكنين من با شمام

عاشقاي آس و پاس آي عاشقاي آس وپاس!

زخم وتنهايي وحسرتو تحمل مي كنين

مي دونم غم هاي عالم همه رو دوش شماس

شما با زمزمه هاتون گل خورشيدو مي كارين

چي بگم! كه شعر من پيش شماها روسياس

اگه فصل گرگ وميشه گه سايه روشنه

به دلاتون راندين غمارو تا خداخداس

چه كنيم! ديگه همينه عالمه ما آدما

خيلي تكراريه شادي وغم ما آدما

تو ميگي كه« عشق شاعرا دروغه اخوي!

دل شاعرا ببين چه شلوغه اخوي !

دلشون جاي ديگه س عشقو بهونه مي كنن

بيخودي فقط دل مارو نشونه مي كنن

شاعري يه جور تفنن الان يه جور اداس

جورواجور دفترا اما پر ازرنگ ورياس...»

من مي گم« درو غ چرا! درس مي گين حق باشماس

مي بينم كه چه پلشتي ياتوخون واژه هاس

اما نالوطي شدن شاعر وماعر نداره

زمونه يواش يواش هاله رو دل ها مي زاره

اين حكايت هميشهس نه غريبه نه عجيب!

مذهب عاشقي نيس باب دلاي نانجيب

به خدا! اون قده اين زمونه زيرو رو مي شه

كه دل آدما هرچي هس همين جارو مي شه

عاشقي نقالي نيسه با قصه گفتن نمي شه

روز وشب ليلي و مجنونو شنفتن نمي شه

اگه عاشقي باهاس طعم جنونو بچشي

تب وتاب غربتو وهراس وخونو بچشي

نمي شه تو وادي صدق وصفا پا بذاري

نينواكه شد بري ...عشقتو تنها بزاري

شاعرم آدمه دورنيس اگه دمدمي بشه

دلشو حروم كنه يه وخ. جهنمي بشه

اگه راستشو بخواي ما هممون دل شكسته ايم

به نسيم آسمون پنجره هارو بسته ايم

اين همه فرشته اين حوالي يا پر مي زنن

دل مون قفله وگرنه هي اونا در مي زنن

چه سكوتي يه تو چشما! مگه خاموشي زدن!

نكنه بردل مامهرفراموشي زدن!»

يه شبي بيا كه دست به حال وقالي بزنيم

با پرنده هاي عاشق پر وبالي بزنيم

در آسمون كه به روي ما بسته نمي شه

دا از توبه شكستن ما كه خسته نمي شه

بهخدا!خدا تموم بنده هاشو دوس داره

واسه برگشتنشون راهي مي زاره

ته دل ها به خدا يه نوري«سوسو»مي زنه

يه فرشته تو دل هر كسي «هوهو»مي زنه

توي گلدون شكسته ها گل اميدو ببين!

اون ور پنجره ها نور خورشيدوببين!

عاشقي اول وآخرش عذابه داداشي،

اضطرابه،انتخابه،التهابه،داداشي،

شب وغربت وهوايي شدن ونم نم اشك

چش عاشق گله وگريه گلابه،داداشي

من دلم شكسته ،وقتشه بريزم دلمو

به خدا دل شكسته مستجابه داداشي!

هي غزل غزل اگه قصه ي داغموبگم

چه حكايتي مي شه !صد تا كتابه،داداشي!

اگه بي حسابه حرف من و كار خيلي يا

بذا فردا بشه،همه چي حسابه،داداشي!

من چشام واشده تازه يه چيزايي مي بينم

عبدالرضارضايي نيا

رقیه (س)

mahdaviun313 — Fri, 02 Mar 2007 15:56:35 GMT

خوش آمد گویمت بادیده خونبارای بابا

خدا را شکر گویم بهر این دیدار ای بابا

***

ازآن روزی که ما را سوی شام و کوفه آوردند

زهجرت بوده ام شب تا سحر بیدارای بابا

***

اگر چه گشته ام دل تنگ آن آغوش پر مهرت

ولی اینک تو سر بر سینه ام بگذار ای بابا

***

دو چشمت باز کن تا با تو گویم شرح غمهایم

که امشب با تو دارم درددل بسیار ای بابا

***

شبی بالای نی دیدم سرت را ناله سر کردم

که پیچید آه من در گنبد دوار ای بابا

***

چو دشمن دید فریادم چنان سیلی به رویم زد

که عالم پیش چشم دخترت شد تار ای بابا

***

رخم نیلی ،تنم مجروح و قدّم شد کمان اما

مرا زخم زبان داده بسی آزار ای بابا

***

کمک از عمه غمدید بگرفتم که برخیزم

من ازاو،اومدد بگرفت از دیوار ای بابا

گل سرخ

فیلم برا ی موبایل

mahdaviun313 — Fri, 23 Feb 2007 08:03:18 GMT

این فیلم ها دار ی حجم کم بوده و از مراسنات هیئت فاطمیون می باشد کسانی که می خواهند این فیلم هارا برروی رایانه خود مشاهده کنن حتما کوایک تایم نصب کنن.

رهبر معظم انقلاب در کرمان

آقای علی اصغر دریائی

آقای علی اصغر دریائی 2

آقای رضا یو سفی

آقای مهدی اسدی

شهید توفیق رضائی

دل نوشته ای برای پدر!

mahdaviun313 — Tue, 14 Nov 2006 06:59:56 GMT

دل نوشته ای برای پدر!

رهبر معظم انقلاب بعدازظهر روز پنجشنبه در دیدار خانواده های معظم شهدا و جمعی از جانبازان و آزادگان استان سمنان كه در سالن الغدیر سمنان برگزار شد این جلسه و جلسات مشابه را یكی از شورانگیزترین دیدارها برشمردند و صبر خانواده های ایثارگران را تحسین برانگیز عنوان کردند .
در ابتدای این دیدار پس از تلاوت قرآن تعدادی از فرزندان شهیدان حرف های دل خود را برای رهبر انقلاب بیان كردند . یكی از جذاب ترین و تاثیرگزارترین آنها دست نوشته فرزند شهید بهرامی برای پدر بود كه تمام حاضرین را تحت تاثیر قرار داد و چشمان جوانان رزمنده دیروز و ایثارگران امروز را به یاد خاطرات تلخ و شیرین گذشته ، تر كرد . گفتنی است در برخی از قسمت های خواندن این دست نوشته صدای ضبط شده خود شهید بزرگوار بهرامی پخش می شد . موسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی در پایان مراسم از حال و هوای این فرزند شهید از دیدار با رهبر انقلاب پرسید .
● آقای بهرامی چه حالی داری ؟
- با كامپیوتر آشنایی دارید ؟
● ؟ ! ؟
- فورمت (format) شدم . خالی شدم . من قبل از این در دوران كودكی به عنوان فرزند شاهد به دیدار آقا رفته و پشت سر ایشان نماز خوانده بودم .
● از آقا به عنوان یك فرزند شهید چه می خواهی ؟
- فقط می خواهم سرباز آقا باشم .
● می شود یكبار دیگر نوشته خودت را برای ما بخوانی ؟
- بله

به نام خدا

آن هنگام که رویاهای کودکی ام جان می گرفت معنای اشک های بی پایان مادر ، قد خمیده ی مادر بزرگ و عصای دست پدر بزرگ را نمی دانستم . آن گاه که با همسالان پر هیجان خود مشغول بازی و جنب و جوش بودم و دنیای کودکانه مرا در خویش فرو برده بود ، معنای عکس قاب گرفته ات را روی دیوار نمی دانستم .
من نمی دانستم معراج شهدا را کجای شهرمان می توان زیارت کرد و گریه ی بی اندازه آن همه مرد و زن آشنای دور و نزدیک در مراسم وداعت چه مفهومی دارد ؟ من فقط در ذهنیت کودکانه و ساده ام ، همواره منتظر مسافری بودم که چند وقت پیش از سفر به من و برادرم گفته بود .
حالا من بودم و معراج شهدای شهرمان و اندوه و اشک آشنایان دور و نزدیک و لباس تیره ی مادر . من آن وقت ها چه می دانستم وقتی پا به مدرسه می گذارم باید از همان آغاز به تمرین کلمه ای مشغول شوم که مدتها منتظرش بودم . وقتی معلم سر مشق « بابا آب داد » را روی تخته نوشت با خود گفتم : راستی ! بابا کی از سفر بر می گردد ؟ آه که چقدر دوست داشتم وقتی به خانه می آیم تو را در آغوش بگیرم و نمره های بیست ام را نشانت دهم .
در کلاس اول راهنمایی وقتی معلم از بچه ها می خواست خود را معرفی کنند و شغل پدرشان را بگویند با اندوهی تلخ تو را مسافر نامیدم و گفتم پدرم هنوز در سفر است .
هنوز در سفری پدر جان ، و هنوز یادم هست که مهربانانه هنگام وداع گفتی : بچه ها ! هوای مادر را داشته باشید . اما نیستی که ببینی مادر این سالها چقدر شکسته شده ! این مادر شکسته همان است که صبر و استقامتش نگذاشت خم بر ابروی بچه ها بیاید با گریه هامان گریست و با خنده هامان لبخند زد این مادر شکسته همان است که جوانی اش را پای بچه ها گذاشت و اجازه نداد بی پدری به اندوهی مجسم مبدل مان کند و جای خالی تو در خانه احساس شود .
پدر ، نگاه کن ! حالا من بزرگ شده ام بزرگتر از درخت آلبالویی که در حیاط خانه مان قد کشید . هنوز چشم به راه توام و هنوز دوست دارم تو را گاهی در خواب ببینم تا بوسه ای هر چند کوتاه بر گونه هایم بنشانی .
گاهی به پروانه ها ، قاصدکها ، آینه ها و ابرها التماس می کنم پیغام مرا به تو برسانند ، گاهی که نام تو را می شنوم و نسیم خسته را می بویم بی اختیار گریه ام می گیرد .
من فرزند جوان توام پدر ! اما هنوز وقتی عکست را پیش رویم می گذارم بغض و گریه امانم نمی دهد .
من فرزند جوان توام ! اما هنوز کودکانه دلم برایت پر می زند و تو خوب می دانی که چقدر دلتنگ نگاه پدرانه و نوازشگر و مهربان توام .
من فرزند جوان توام ! اما با همه ی این دلتنگی ها حالا خوب می دانم که دلیل رفتنت چه بود حالا خوب می دانم که چقدر از عشق سرشار بودی و چه خوب راه و رسم عاشقی را می دانستی .
پدر ! تو عاشقانه پر کشیدی و حالا خون عاشقانه ی تو در رگ های من است حالا من نیز عاشقم .
عاشقم میهن خویش را که با سرخی خون تو و همسنگرانت رنگین است . عاشقم انقلابمان را که یادگار پیر سفر کرده و راحل ماست .
عاشقم آرمانهای امام عزیز و شهدای شور آفرین مان را .
و عاشقم راه و رسم و رای و فرمان رهبر عز یزم را که همواره تماشای چهره و شنیدن کلامش آرامم کرده .
از خدا می خواهم این عشق را در مسیر ولایت مداری و پیروی از رهبر مهربان و ولی زمان به بالاترین حد و رتبه و درجه برساند .